Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Μαντήλι, ΜΗ μου φέρεις.



Δύο φωτογραφίες που απαντούν ερωτηματικά.
Δύο γυναίκες της πολιτικής, απέναντι στο άγαρμπο και άξεστο Ισλάμ.
Πολιτικοί Ευρωπαϊκών κρατών.
Η μία Γαλλίδα, η άλλη Ελληνίδα. Λεπέν και Κουντουρά.

Ας «ξεχάσουμε» τα ονόματά τους προς στιγμήν.
Είναι αναγκαίο, είτε για να μη κυνηγάμε την ουρά μας στο πολύ-πολικό παραταξιακό παιχνίδι που σκάβει τα θεμέλιά μας κοινωνικά αδιάκοπα, είτε για να εστιάσουμε αποκλειστικά επί του αξιακού συστήματος αναφορών που θα θέλαμε να έχουμε.
 Όποιος θέλει να εστιάσει στα παραταξιακά του κολλήματα, καλό είναι να αποχωρήσει από την ανάγνωση του παρόντος. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου «μία» ή «κάποια» παράταξη έναντι μίας άλλης. Το σύστημα αξιών, καθορίζει τις πρόσκαιρες αναγκαίες συνθήκες που απαιτείται να αναδυθούν είτε συντηρητικά σε χρόνια ευημερίας για το μέγιστο καλό κοινωνικό αποτέλεσμα, είτε ανατρεπτικά, όταν οι άλλοι τρόποι φθίνουν διακινδυνεύοντας απόκλιση από το αξιακό.
Η Λεπέν, υπάκουσε στην κοσμικότητα που απαιτεί η θέση της, ως Ευρωπαίας γυναίκας, και αρνήθηκε να φορέσει ένα θεοκρατικό μαντήλι υποτέλειας απέναντι σε έναν θρησκευτικό λειτουργό, και μάλιστα μίας θρησκείας που απειλεί ανοιχτά να αντικαταστήσει το προηγούμενο, φθίνων και γερασμένο θεοκρατικό, και πάλαι ποτέ ηγετικό καθεστώς.
Αποχώρησε.
Η άλλη, ντύθηκε από την κορυφή μέχρι τα νύχια, τα υφάσματα της υποταγής, και επιπλέον, διαφημίζοντας αυτήν της την πράξη, ως τι άραγε;, καμάρωσε στο φωτογραφικό φακό.


Από τι πάσχει λοιπόν η Ευρώπη, που θεώρησε σκάνδαλο τη μία στάση και επικρότησε την άλλη;
Μα από μίσος στον εαυτό της. Πάσχει από μία λατρεία των δήθεν ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από μηδενισμό.
Ήταν φυσικό και επόμενο να φτάσουμε έως εδώ, όταν αφέθηκε ένα τεράστιο κενό από τη στιγμή που κατέπεσε η ισχύ της θεοκρατίας και δεν ανέβηκε στη θέση της και στο ύψος που της αρμόζει μία πολιτισμική αντίληψη ταυτοτική.
Ήταν φυσικό και επόμενο, όταν αποδέχτηκαν οι κάτοικοι της Ηπείρου τις ενοχές που φέρουν τα Κράτη τους, τα οποία λανθασμένα συνέδεσαν με τα Έθνη τους σε σημείο ταύτισης,  για δύο Πολέμους που είχαν έναρξη τα εδάφη τους.
Έφταιγε άραγε ο Εθνισμός για την έναρξη των Πολέμων;
 Στον βαθμό που σήμερα, το βάρβαρο Ισλάμ, δεν καταφέρνει να απειλήσει στα μυαλά των Ευρωπαίων τους κρατικούς θεσμούς, ελπίζουν ότι αυτό, είναι «αρκετό», για να «εξευρωπαϊσθούν» οι έποικοι που καταφθάνουν ανάμεσα σε άλλους ομόφυλούς τους, και κάποιων εξ αυτών, λίγων είναι η αλήθεια, αληθώς προσφύγων.
Ζούμε και στη χώρα μας καταπληκτικά αστείες στιγμές.
Οι ίδιοι άνθρωποι που έγραφαν πρόπερσι ακόμη στους τοίχους των σχολείων το σύνθημα
« το μόνο σχολείο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται», σήμερα αλαλάζουν και παίζουν μπουνιές με σημαιοφόρους του Βυζαντίου, για να βάλουν με το ζόρι μέσα τα παιδιά των όσων καταφτάνουν. Για προσάναμμα τα χρειάζονται; Γιατί ξαφνικά πιστεύουν ότι το κράτος θα τα φροντίσει και φροντίζουν ως γνήσιοι αντικρατιστές να το διασφαλίσουν αυτό; Τραγέλαφος
Μα όχι. Ακόμη χειρότερα. Χρησιμοποιούν τα σώματα των ανήλικων που υποτίθεται ότι προστατεύουν, για να παίξουν μπουνιές με τους μισητούς αντιπάλους τους, αυτούς που τους χρίζουν φασίστες. Ακόμη χειρότερα, αγνοούν ή αδυνατούν καν να το σκεφτούν, ότι στη περίπτωση που ίσως και όντως «ενσωματωθούν», είτε θα απαιτήσουν περισσότερο κράτος, το δικό τους απεμπολήθηκε, και άρα είναι δυνητικά εχθροί τους μελλοντικά, είτε θα απαιτήσουν περισσότερο Ιμάμη, και άρα some heads gonna roll που λένε και οι Άγγλοι.
Και κάπου σε όλο αυτό το βίαιο πλέγμα, απομένουν όσοι προσπαθούν να στηριχτούν σε κάτι λογικό και ταυτόχρονα ζυγισμένο, μήπως και διατηρηθεί η ελάχιστη κοινωνική ισορροπία.
Επειδή 1+1=2, είναι προφανές, ότι ό λ α τα σύγχρονα, και κενού προσανατολισμού εφευρήματα εντός της Ευρώπης, είτε απέτυχαν, είτε κέρδισαν λίγο χρόνο παραπάνω, είτε γέννησαν τέρατα.


Και πρόδηλη εμφανίζεται η ανάγκη για την ίδρυση ενός οράματος εντός της Ευρώπης, που θα καλύπτει τα κενά του υλισμού, θα σβήνει το μηδενισμό του δήμιου Μαρξισμού, που δεν θα ανήκει σε «παρατάξεις», και που οι αντίπαλοί του, θα είναι το εφήμερο, το δόλια μαζικοποιημένο, το θ ε ο κ ρ α τ ι κ ό ως αντίληψη, το ανεύθυνο στο πρόσωπο, το δίχως ταυτότητα πολιτισμική.
Με τρεις λέξεις, όλοι οι άλλοι.


Ας επανέλθουμε λίγο στις γυναίκες πολιτικούς. Οι Γάλλοι, είναι δεδομένο ότι έχουν επιλέξει τη Λεπέν, ακριβώς για την άρνησή της αυτή, και επειδή νομίζουν ότι θα τους προσφέρει καταφύγιο. Ακόμη και αν χάσει για λίγους ψήφους στις ερχόμενες εκλογές, θα είναι θέμα χρόνου να ανέβει κάτω από τις αντιξοότητες που θα ζήσει ο πολίτης της Γαλλίας.
Θα είναι λύση μία Λεπέν; Σαφώς όχι κατά τη γνώμη μου.
 Η λύση δεν θα δοθεί από το να κάτσει κανείς στη λιγότερο ετοιμόρροπη καρέκλα ενός σαλονιού. Θα πέσει στο έδαφος απλώς αργότερα.
Η Κουντουρά, είναι με τη στάση της μία τραγωδία. Δεν αφήνει περιθώριο σχολιασμού περαιτέρω. Προσβάλει τις γυναίκες η ένδυσή της και η υποταγή της. Διπλωματία Χατζηαβάτη.
Είναι το μέλλον η Κουντουρά; Εσύ θα το κρίνεις, αν αποφασίσεις να μην αφήνεις να κάνουν τη δουλειά που σου αναλογεί αναγνώστη, οι εκπρόσωποι και οι αντιπρόσωποι.
Βγες έξω στους δρόμους. Συζήτησε, γίνε συμμέτοχος, κάνε λάθη, παρά τίποτα.
Και κυρίως, σταμάτα να βάζεις τρικλοποδιές αδιαφορίας σε όσους θέλουν και προσπαθούν να κάνουν κάτι.
Κλείσε τον υπολογιστή και μη με ξαναδιαβάσεις ποτέ. Έως ότου γράψεις εσύ να παρακινήσεις άλλους.
Καθώς θα βγαίνεις στο δρόμο, αναρωτήσου: Ως τι βγαίνω; Ως Πολίτης; Υπήκοος; Φοιτητής, Εργαζόμενος; Άνεργος; Καρεκλάς ή φλώρος; Καταναλωτής; Τι από όλα αυτά σου κάνει; Αν τίποτε κατά ολοκληρίαν και με διάρκεια ισχύος, σκέψου και το Έλληνας, Ευρωπαίος, Υπεύθυνος για τη δημιουργία Πολιτισμού και όχι για το καταστροφικό ή το ηλίθια αυτοκτονικό.
Αμύντωρας και όχι προστατευόμενος.
Και αν όλα σου φταίνε, γύρω σου φτιάξε άλλα, καινούργια.
Στους δρόμους, ίσως συναντήσεις έτσι τον Εθνισμό σου και το πεπρωμένο σου.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Για τα Σύμβολα που δεν φυλάσσονται. Ο Παρθενώνας και ο Gucci.


Ανακοίνωση 030: 15/2/"17" 






Παρακολουθήσαμε με ενδιαφέρον την εξέλιξη και τις ανακοινώσεις μέσω του Τύπου για
το ζήτημα της αιτήσεως του επιχειρηματικού ομίλου Gucci, ώστε να του δοθεί η άδεια να πραγματοποιήσει εκδήλωση υψηλής ραπτικής στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως και με φόντο τον Ναό της Θεάς Αθηνάς.
Από τα όλα ανακοινωθέντα, προέκυψαν κάποια, αναμενόμενα μεν, αλλά ιδιαιτέρως χρήσιμα για να τα επισημάνουμε δε, συμπεράσματα.

Καταρχήν, με εξαίρεση την ομολογουμένως έξυπνη και πηγαία κατά τη γνώμη μας τοποθέτηση του αρχιτέκτονος κυρίου Κορρέ, όλες οι υπόλοιπες συζητήσεις, κινήθηκαν λίγο-πολύ στα όρια της συνθηματολογικής προσέγγισης και μίας άνευ ουσιαστικής ταυτότητας πολιτισμικής δικαιολογίας.
Δικαιολογία, γιατί κατά δική τους ομολογία και ανακοινωμένη, ο Ιερός Ναός, είναι αποκλειστικώς ένα «σύμβολο». Και, ευτυχώς να λέμε, που ακόμη αντιστέκονται στο να μην το ομολογοποιήσουν και να το τιμολογήσουν, όπως προ ετών, εκεί στην πρώτη κορύφωση της οικονομικής κρίσης, είχαν προτείνει διάφοροι, όπως ο γνωστός πολιτικός κύριος της Ν.Δ. Γιακουμάτος και η κυρία Ξάφα, εργαζόμενη η τελευταία για το Δ.Ν.Τ., στους οποίους και είχαμε απαντήσει εμείς αναλόγως. (http://www.thyrsos.gr/release010.html )

Ένα ακόμη πολύ καλό σημείο που εντοπίσαμε μέσα από τα ρεπορτάζ, είναι η όπως διαφαίνεται αντιπρόταση που υπήρξε προς τον επιχειρηματικό όμιλο για την παραχώρηση εκ μέρους του Κράτους, άλλων Μνημείων, προφανώς λιγότερο.. «συμβολικών» και άρα πιο εύκολα ενοικιαζόμενα, μεταξύ των οποίων, και ο Ναός του Θεού Διός, ή όπως είναι γνωστότερο το σημείο, το Ολυμπιείον.
Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος χώρος, όπως και άλλοι φυσικά, χρησιμοποιούνται για «εκδηλώσεις».
Το όλο σκεπτικό, είναι προφανώς οικονομικά ωφελιμιστικό, καθώς έτσι χρησιμοποιούνται συμφώνως με τις σύγχρονες αντιλήψεις, οι «προωθητικές της μηχανές» όπως εύστοχα το σημείωσε και ο σχεδιαστής Γιώργος Ελευθεριάδης, και το αντλήσαμε από τα ρεπορτάζ, ( http://www.thetoc.gr/politismos/article/gucci-stin-akropoli-arxaiologoi-sxediastes-kai-antiproswpoi-oikwn-sto-toc) και έτσι «θα έρθει ο τουρίστας».


 Πότε θα έλθει ο τουρίστας; Τη δεκαετία του "60"

Μία ολόκληρη χώρα, μοιάζει με το χέρι απλωμένο, επαίτης, να θέλει να εξαργυρώνει μονίμως το έργο άλλων, και απλώς διατηρεί την τελευταία της δικαιολογία, να θέλει να αποτελεί «θεματοφύλακα παρελθόντων» στείρων συμβόλων. Σύμβολα που δεν κατανοεί, , δεν εγκολπώνει, ενίοτε τα «αγιάζει» κιόλας με ξένου δόγματος θρησκευτικές τελετές, και τα υψώνει μόνον μουσειακά.




Θα μπορούσαμε προς τις αρμόδιες αρχές, να αποστέλλαμε τις διαμαρτυρίες μας, ή και να υπενθυμίσουμε, ότι όσο υπάρχουν Εθνικοί, σε μεγαλύτερους ή μικρότερους πληθυσμούς σε αυτή τη χώρα, α ν α γ κ α σ τ ι κ ά, θα πρέπει να συνηθίζουν σιγά-σιγά, στον «μπελά», να θεωρούν και λατρευτικούς χώρους, τους Ναούς μας.
Όμως, στο σημείο που έχουμε φτάσει, τόσο εν αναμονή της αποφάσεως του Εφετείου για τη νομική κατοχύρωση της Εθνικής μας Θρησκείας, όσο φυσικά και στην όλο και πιο διολίσθησα προς το τέλμα κρατική λειτουργικότητα, ξέρουμε, ότι θα χάναμε μάλλον τον χρόνο μας. Όπως είπαμε, μόνον σε αυτό το σημείο. Η παρεμβατικότητα, η δικαία προάσπιση κάθε δικαιώματός μας, και κάθε ευθύνης μας αποδοθείσας φυσικά και πρωτίστως, πρόκειται να είναι ανάλογη της προετοιμασίας μας, να λαμβάνει χώρα όταν πρέπει και όπως πρέπει.



Έως εκείνη τη στιγμή, αρκούμαστε, στην ολιγόλογη επισήμανση των παραπάνω σε δημόσια τοποθέτηση, απλώς και μόνον, για να επιστήσουμε και την προσοχή εκεί που γνωρίζουμε ότι φτάνει άμεσα, ότι δεν υπάρχει κανένας εφησυχασμός από μέρους μας.  
Σε αντίθεση με πολλούς-πολλούς άλλους, εμείς οι Εθνικοί, ούτε τα Εμβλήματά μας, θα ανταλλάξουμε με καθρεφτάκια και χάντρες, ούτε θα προδώσουμε, ούτε θα σκύψουμε.
Και αν μας τελειώσουν τα ευρώ-γρόσια, θα ζήσουμε με τις «πέτρες» μας.

Οίκος Ελλήνων Εθνικών Θύρσος

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Παρελθόν, παρόν, Μέλλον. Όλα εδώ και τώρα.


Μία ημέρα θα φτάσει, είναι σίγουρο και τετελεσμένο, όπου θα πεθάνω.
Ένα πρωινό θα ξημερώσει για οποιονδήποτε άλλον, αλλά όπου και εσύ, δεν θα ζεις.
 Κάποιο μελλοντικό καταγεγραμμένο έτος στην ιστορία, θα ζουν άλλοι, όχι εμείς.
Αλλά, θα ζουν τα αποτελέσματα των δικών μας πράξεων, της δικής μας ευθύνης, των δικών μας αποφάσεων.
Κατά κάποιον τρόπο, εσύ, εγώ, εμείς, θα τους έχουμε καταδικάσει ή ανυψώσει.
Για την ώρα, από τη στιγμή που εγώ κατάφερα να γράψω αυτό το κείμενο, και εσύ να το διαβάσεις, ζούμε. Και ζούμε, σημαίνει ότι ακόμη διαμορφώνουμε ταυτόχρονα, το προσωπικό μας και συλλογικό μας τώρα, καθώς, και το μέλλον των επόμενων, που θα προέλθουν από τα δικά μας σώματα, αλλά, και από τις δικές μας πνευματικές προβολές, από με δυο λόγια, τις αποφάσεις μας.


Οι συνομήλικοί μου, αποτελούμε τη γενιά, όπου στο πλέον κρίσιμο για τις κοινωνικές αποφάσεις τους στάδιο, ζήσαμε την έναρξη ενός τεχνολογικού πολλά υποσχόμενου σταδίου. Την έναρξη της κινητής τηλεφωνίας, την είσοδο του διαδικτύου και της επαφής με άλλους ανθρώπους σε σημεία του πλανήτη όπου δύσκολα θα μπορούσες να επικοινωνήσεις αλλιώς.
Αναφέρω τα παραπάνω, ως σημαντικά, γιατί, η γενιά μου, μπορεί να έχει μέτρο σύγκρισης, μνήμη και σύγκριση ανάμεσα σε δύο περιόδους που έφεραν τεράστιες αλλαγές. Ως υπενθύμιση σε τυχόν όσους διαβάσουν αυτό το κείμενο και βρίσκονται στο ίδιο χρονικό σημείο αναφοράς.




Υπήρξαμε, ίσως, οι έως αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, τελευταίοι έφηβοι που διοργανώσαμε
και στοχεύσαμε σε πιο επαναστατικά και ριζοσπαστικά τοπία, σε πληθυσμούς, επικίνδυνους για την καθεστηκυία τάξη. Σε «κρίσιμες μάζες».
Συχνάσαμε σε βιβλιοπωλεία και συγκεντρώσεις, σε επί τόπου τυχαίες ή όχι συζητήσεις, σε συναυλίες και εκδηλώσεις για κάποιον σκοπό και όχι για σκότωμα ώρας. Συχνάσαμε εκεί πολύ περισσότερο ή και καθολικά, αντί για μία καφετέρια παρκαρίσματος.
Δεχθήκαμε κάθε είδους πνευματική και όχι μόνον, σύγκρουση, ως έφηβοι, για να υπερασπιστούμε το τότε άγουρο, αλλά με αυτοπεποίθηση, σύμπαν δικαιοσύνης και πολιτισμικής ανάτασης, απέναντι σε αυτό που καταλαβαίναμε ακόμη και ενστικτωδώς πώς έρχεται- και ήλθε.
Διαδίδαμε αναμεταξύ μας, βιβλία χιλιοτσαλακωμένα, με αλλεπάλληλες σημειώσεις των προηγούμενων αναγνωστών, σε βαθμό όπου το βιβλίο ήταν ταυτόχρονα 5 ή και παραπάνω βιβλία.
Ανταλλάσσαμε μουσική σε κασέτες, όχι με σκοπό να παίζουν ως χαλί σε κάποιο κινητό, αλλά για να μπορέσουμε να στείλουμε τη διάνοιά μας, στα Ηλιακά αυτά Πεδία εμπνεύσεως, όπου θα αντιλαμβανόμασταν τις λύσεις που απαιτούνταν να βρεθούν για όλα αυτά που σταθήκαμε απέναντί τους. Να εμπνευστούμε. Να ερωτευθούμε αναμεταξύ μας, να απειλήσουμε και να απειληθούμε. Να κωδικοποιήσουμε επικίνδυνα μηνύματα και δράσεις. Να διαβάσουμε ποίηση ταυτόχρονα. Παιδιά ήμασταν, και όμως ταυτόχρονα, μικροί ενήλικες.
Κάναμε για να εξοικονομήσουμε τα απαραίτητα χρήματα ώστε να έχουμε τα παραπάνω στο ελάχιστό τους, όποια εργασία βρίσκαμε εύκαιρη. Διαμοίραση φυλλαδίων, «μικροί» σε μαγαζιά, σερβιτόροι, λάντζες, διανομείς με μηχανάκια, ακόμη και χωρίς δίπλωμα οδήγησης, μπογιατζήδες και τόσα άλλα. Δεν μας ρωτούσαν αν «ξέρουμε τη δουλειά», αλλά «πόσο αντέχουμε». Δεν ήταν τα πόσα χρήματα το κριτήριο, αλλά το αν θα είναι αρκετά να καλύψουμε τα επαναστατικά μας πνευματικά εφόδια. Πολεμοφόδια. Πο-λε-μο-φό-δι-α.
Τους επιδειξίες και τους περαστικούς, αυτούς που απλώς έψαχναν να πηδήξουν ή να πηδηχτούν, σεβαστή ανάγκη και αυτή μεν, αλλά τους στέλναμε στην ΚΝΕ όπου ανήκαν. Μακριά μας.
Αυτά τα πολύ λίγα για τότε. Όχι ως ανασκόπηση ή αναπόληση. Μία υπενθύμιση μόνον.
Ήταν λοιπόν όλα τέλεια «τότε»; Όχι βέβαια. Αν ήταν, δεν θα ψάχναμε για πόλεμο, αλλά θα στηρίζαμε. Δεν είναι μονόδρομος όπως έχει αποδείξει η ιστορία άλλωστε, η ρήξη για την ρήξη. Διαφορετικό πράγμα ο εμπλουτισμός και η εξέλιξη Ιδεών και στάσεων, και εντελώς διαφορετικό, η αυθόρμητη κλωτσιά που έρχεται ως αντανακλαστικό κοινωνικό.


       


Τα χρόνια, τα πολύ λίγα, τα ιστορικώς μετρήσιμα μηδαμινά, κύλησαν.
Ανάμεσά μας, ο καθένας ακολούθησε τις προσωπικές και συλλογικές διαδρομές του. Αλληλοσυγκρουστήκαμε, αλληλοεξοβελιστήκαμε, διαμορφώσαμε τις προσωπικότητές μας και κατασταλάξαμε εκεί όπου κατανοήσαμε εγκαίρως ή όχι  ότι ανήκουμε.
Και πλέον, κατέφθασε από αδήριτη ανάγκη και η ώρα να μετρηθούμε.
Ακόμη πιο λίγοι. Όσοι αντέξαμε. Αλλά, η άλλη όψη του νομίσματος, ακόμη πιο κρίσιμη μάζα. Ακόμη πιο αποφασισμένοι. Ακόμη πιο επικίνδυνοι για το «αυτό» που χτίζεται ως ιουδαϊκό κελί να περικλείει τα μυαλά των ανθρώπων.

Η αφορμή του παρόντος κειμένου, δόθηκε από μία πρόσφατη νυχτερινή έξοδο σε έναν χώρο μουσικής τέχνης, που θα ανέμενε κανείς, να έχει όλα αυτά τα στοιχεία που θα έκαναν έναν οποιονδήποτε έφηβο κάθε ηλικίας, να αναπνεύσει αυτό το διαφορετικό, το ελευθεριακό στις ιδέες. Αυτό που θα τον ξημέρωνε σε κάποιο ύψωμα να δει την ανατολή του Ηλίου, με παρέα ή όχι.
Τι αντίκρισα; Μόνον το φτωχό κουφάρι όλου αυτού, με ένα πολύ ακριβό ομολογουμένως περιτύλιγμα. Μέσα σε αυτό το φτωχό κουφάρι, περίσσευαν τα σκουλήκια της αυταρέσκειας και του μηδενισμού. Χόρευαν ηδονιστικά για αυτοεπιβεβαίωση, με πεταμένη στα σκουπίδια οποιαδήποτε άλλη ταυτότητα. Ακόμη και του φύλου τους ή του προσδιορισμού τους. Δεν ήταν ούτε απόλυτα
straight”, «gay», «bi», ή πως στο διάολο τους ονόμασε με το ζόρι το ειρηνοδικείο των ΜΜΕ.
Δεν ήταν ούτε άντρες ή γυναίκες λέω εγώ. 


Προσωπικά, ουδέποτε με απασχόλησε τι επιλέγει ο καθένας για τον εαυτό του, αρκεί να μετέδιδε αξιοπρέπεια και σιγουριά.
Εχθές, είδα μόνον ηττημένα πτώματα, γκογίμ των κελιών της ιουδαικής ερήμου που φύσηξε στάχτη και θυσιόχωμα από τις πλάκες της διαταγής της Τορά.

Η Τέχνη, η Τέχνη της Μουσικής, η Ποίηση που τη συνοδεύει, οφείλει να είναι όταν μπαίνει στην αστική της λαϊκή έκφραση,  επαναστατική. Σε όλους τους ρυθμούς και τους στίχους της.  Για να συνοδεύει κάθε εφόρμηση, κάθε πένθος, κάθε άρνηση και κάθε αποδοχή.  Δεν είναι ένα συνοδευτικό εργαλείο εκτρώσεως και αυτό-ακρωτηριασμού.
Ναι, η μουσική μας, και η Τέχνη μας εν γένει, οφείλει να τρομάζει κάθε εχθρό.
Τον «ανυποψίαστο πολίτη του δελτίου των 8», και όχι να μας χαζεύει τρώγοντας κοπροτροφή στον καναπέ του.

Δεν μεσολάβησαν πολλά χρόνια, από τότε που σε περίμετρο γύρω από τις συναυλίες μας, έβρισκες κάθε δυνατό έντυπο ή μπροσούρα να διαμοιράζεται με ανταπόκριση από τον κόσμο, και όχι διαφημιστικές βλακείες για να φορτωθείς και άλλα «καταναλωτικά αγαθά».
  Οι αφίσες μας, είχαν Κλασικά Αγάλματα και Ηρωικές Μορφές αντρών και γυναικών, ακόμη και αστικών τεράτων σε ένα μαύρο χιούμορ. Είχαν αυθεντικά Σύμβολα και Εμβλήματα, και όχι
copyrights trade marks.

Κάπως έτσι, λοιπόν, αναγνωρίζουμε άλλο ένα οχυρό του ερημοποιητή εχθρού μας.
Του χωμάτινου και αιματηρού μηδενιστή του Ελληνικού, αλλά κάθε άλλου αυθεντικού Εθνικού Πολιτισμού.
Ήλθε και έχτισε έξυπνα, με διαβρωτικό υλικό να μιμηθεί τους επαναστατικούς τρόπους μας, και αντί να τους πολεμάει, τους εγκολπώνει ως μόδα, και αντιστρέφει τόσο το νόημά τους, όσο και τη χρήση τους. Πανέξυπνο ομολογουμένως.



Ότι έκανε και πιο παλιά με άλλες μορφές τεχνητής παραφροσύνης, σπέρνοντας πάνω στις εξαγγελίες, τα νομιζόμενα μας και τους βηματισμούς μας, ώστε να είναι γρήγορη και η στοχοποίησή μας.
Βλέπεις, αγαπητή αναγνώστρια και αγαπητέ αναγνώστη, φίλε ή εχθρέ, και αν είσαι εχθρός, ελπίζω να τρομάζεις που σε γνωρίζουμε και σε καταλαβαίνουμε τι κάνεις, το ίδιο «πόπολο»
που αποδέχτηκε με τόση ευκολία το «λεφτά υπάρχουν» του ΓΑΠ, ήταν φυσικό, να αποδεχτεί και «600 Σωρρικά δις», γιατί το κλειδί ήταν στην ανευθυνότητα και στο μεσσιανικό του μηνύματος. Μικρή σημασία έχει ότι ο ένας ήταν από τζάκι όπως λέμε και ο άλλος ήταν από το πουθενά.
Το έξυπνο του τρόπου, ήταν ότι στη δεύτερη περίπτωση, με τον Σώρρα, φρόντισε να μπορεί να έχει μία ευκαιρία να κλειδώσει στον εισαγγελέα των ΜΜΕ, και μία καλή εκστρατεία λάσπης όποτε του χρειαστεί, και εμάς τους Εθνικούς, τους Παγανιστές ντε, (ναι μικροί μου ναφθαλινωτοί ελληνάτοι του πληκτρολογίου που αναπηδάτε στις αφράτες  καρεκλίτσες σας επειδή σας θίξαμε τον ιδεοτίποτα κάλλο σας, ότι είστε « μόνον Έλλην, τίποτε άλλο», βγάλτε αφρούς τώρα).
Όπως πιο παλιά με άλλη «τεχνολογία», έκαναν με τους Φουράκηδες, του Κεραμυδάδες, τους Εψιλον, τους, τους κάθε μορφής πληρωμένους ή αυθεντικά ηλίθιους που χρησιμοποίησαν.
Τώρα, είναι ο Σώρρας. Ε, και; Αύριο θα είναι κάποιος άλλος, που μπορεί και να τους αυτοκτονήσει ως άλλος Αιδεσιμότατος  
Jim Jones. Ίδια μεθοδολογία.




Φτάνοντας λοιπόν να κάνω αυτό τον κύκλο στις σκέψεις αυτές, οφείλω να σημειώσω, ότι όσο κοπροπασπαλισμένα και ας δείχνουν τα πράγματα, όσο και αν πέφτει το ηθικό εντός του οχυρού των Παγανιστών Επαναστατών, κάνουν λάθος που δεν κοιτούν τα πράγματα όπως τότε, ως έφηβοι, και για όσους όντως ηλικιακά έφηβους στο τώρα, δεν ενεργοποιούν την ηλικία τους μακριά από τα κινητά τους.

Στον βαθμό που ο εχθρός καλύπτει τα δεδομένα μας, ταυτόχρονα  σε ανάλογη δυναμική, εμείς, οι Παγανιστές Εθνικοί Επαναστάτες, αυτοί που διεκδικούμε την Εθνική μας Αυτοθέσμιση, θα δίδουμε ακόμη πιο επαναστατικά μηνύματα. Ακόμη πιο έντονα τα χρώματα, ακόμη πιο λυσσώδη την ορμή της Ποίησής μας.



Απέναντι στους Θεοκράτες, υψώνουμε νέα Αγάλματα, νέες Μορφές, θα εκπονήσουμε νέα Σχέδια. Θα στοχεύσουμε πώς θα χτίσουμε Νέες Πόλεις.
Θα πετάξουμε το ιουδαϊκό κιπά, το ανατολίτικο σαρίκι, το ισλαμικό φέσι, και τη προτεσταντική χωρίστρα από τα μαλλιά των Πολιτών, με μία Πολιτισμική και Πολιτική Εύθυμη Σφαλιάρα στον αυχένα τους.

Στο χρονικά στενό μικρόκοσμό μας, έρχονται καλπάζοντας, οι νέοι διαχειριστές μας,
ο -κρατήστε καλά τι σας γράφω εδώ τώρα, θα έχει συνέχεια-, επισήμως δεδηλωμένος αρνητής των όρων
Hellenism, και Ethnic Hellenismos. O κύριος υιός Μητσοτάκης.
Μαζί του, έρχονται και οι υπόλοιπες τάσεις της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, της δίωξης ιδεών, του «πολιτικά ορθού», του κοινωνικού και ιδεολογικού θερίσματος.

Ε, καλοί μου Σύντροφοι, Πατριώτες Έλληνες, Εθνικοί, Παγανιστές, χαμογελαστοί ή κατσουφιασμένοι πάνω από την οθόνη του υπολογιστή σας αυτή τη στιγμή.
Ακόμη και οι λυσσασμένοι εχθροί, εσείς που θέλετε ντε και σώνει να είμαστε όχι τα παραπάνω, και μας πετάτε ως αλλότριους.
Θα σας το ξαναπώ:

«Μία ημέρα θα φτάσει, είναι σίγουρο και τετελεσμένο, όπου θα πεθάνω.
Ένα πρωινό θα ξημερώσει για οποιονδήποτε άλλον, αλλά όπου και εσύ, δεν θα ζεις.
 Κάποιο μελλοντικό καταγεγραμμένο έτος στην ιστορία, θα ζουν άλλοι, όχι εμείς.
Αλλά, θα ζουν τα αποτελέσματα των δικών μας πράξεων, της δικής μας ευθύνης, των δικών μας αποφάσεων.
Κατά κάποιον τρόπο, εσύ, εγώ, εμείς, θα τους έχουμε καταδικάσει ή ανυψώσει.
Για την ώρα, από τη στιγμή που εγώ κατάφερα να γράψω αυτό το κείμενο, και εσύ να το διαβάσεις, ζούμε. Και ζούμε, σημαίνει ότι ακόμη διαμορφώνουμε ταυτόχρονα, το προσωπικό μας και συλλογικό μας τώρα, καθώς, και το μέλλον των επόμενων, που θα προέλθουν από τα δικά μας σώματα, αλλά, και από τις δικές μας πνευματικές προβολές, από με δυο λόγια, τις αποφάσεις μας


Καταλάβατε ή μπα; 
Ούτως ή άλλως, η συνέχεια στους δρόμους.




Τραγουδάκι να συνοδεύσει το παρόν, με εικόνες που θα αρέσουν και στα θύματα κάθε φύσεως.
Για τους στίχους, είτε βάλεις κινητό είτε υπολογιστή αντί για TV, το ίδιο είναι, μη σας τα λέμε και όλα ε;
There are paint smears on everything I own
The vapor rub is lying on a table of filth
Christmas cards to which I never reply
My eyeballs absorb only blue filtered light

Tv casualty, tv casualty
We're all right
Tv casualty, tv casualty

I wish they'd put prince namor on the tube
Hold on, I think I have to puke
There's a spot in the corner where I always go
I like to feed the flies that I know

But please don't feed my television screen
Please don't feed my television screen
Please don't feed my television screen
Please don't feed my television screen

Tv casualty, tv casualty
We're all right
Tv casualty, tv casualty

Babies in prison, they call it a womb
Nine month sentence, no parole
Slivers of steel stuck in your lungs
Breathe deep, we need a donor for blood

Jaguars at the cemetary
Cadillacs grazing at your grave
Zeniths grazing at your grave
Sonys grazing at your grave

Tv casualty, tv casualty
We're all right
Tv casualty, tv casualty
We're all right
Tv casualty, tv casualty

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Μία τυχαία εικόνα του Παλαιού Τρόπου / Random icon of the The Old Way


Λένε, ότι το παλαιό, είναι αχρείαστο, ένα απολίθωμα που απομένει να πατηθεί από τη μπότα του χρόνου.
Σε κάποιο σημείο της πόλης, το παλαιό και το εξίσου παλαιό, δίπλα-δίπλα,
μας αποδεικνύουν, ότι η Ομορφιά και η Ζωντάνια του Παλαιού, αν θα γίνουν αντιληπτά,
είναι μόνον δική μας ευθύνη να τα Φροντίσουμε.





 They say that the older is unnecessary; a fossil remains, waiting to be pressed by the boot of time.
This is a photo by a spot in my city. The old and the equally old, side by side,
to show us strictly, that the Beauty and the Vitality of the Old Ways, whether perceived, is only our responsibility to take care of them.


Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Οι Εορτασμοί των Εθνών για το Χειμερινό Ηλιοστάσιο απέναντι στην Τορά. Υπότιτλος: Μακριά από "ελληνο"κάφρους











Λοιπόν. Χρόνια Πολλά, Καλό Χειμώνα, Πολλές Επιστροφές του Ανίκητου Ηλίου, του Βασιλέα του Κόσμου, να μας προσφέρουν οι Αθάνατοι Θεοί μας με καλοτυχία και Υγεία.

Διαβάζω δεξιά και αριστερά χίλιες δυο καφρίλες «αντί-γιορτών», από άτομα τύπου “θέλω να είμαι παράγοντας του χώρου» που οφείλονται κυρίως στην απόλυτη αδυναμία τους να μπορούν να ευχαριστηθούν
οτιδήποτε από την μικρή σε διάρκεια αλλά τόσο πολύτιμη ζωή που μας δόθηκε.
Άλλοι βρίζουν με σκαιότητα όσο πιο «ελληνότροπα» μπορούν, άλλοι με πιο πλάγιους και «λόγιους» τρόπους, προσπαθούν να αδειάσουν οτιδήποτε και οποιονδήποτε δεν ανταποκρίνεται στις δικές τους προϋποθέσεις Λατρείας, άλλοι , οι πιο κουτοπόνηροι και χυδαίοι, αυθεντικά τέκνα της Ιερουσαλήμ (ο κόσμος το έχει τούμπανο για δαύτους φυσικά), που έχουν τρυπώσει με περίσσια υπερηφάνεια και αυταρέσκεια στον «χώρο», κάνουν ότι μπορούν να διεμβολίσουν και να αναστείλουν την εδραιωμένη πλέον διεύρυνση της Εθνικής μας Θρησκείας. Έχει και άλλες κατηγορίες αυτό το πρωτάθλημα, αλλά έτσι και αλλιώς δεν είναι σκοπός αυτού του κειμένου να ασχοληθεί μαζί τους.  Κάποια άλλη στιγμή, θα γίνει και ετούτο.
Αυτές τις ημέρες του Χειμερινού Ηλιοστασίου, όλη η Ευρώπη, κάθε Πατρίδα και κάθε λαός, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχουν στις Παραδόσεις τους Εορτασμούς που τους οφείλουν σε αυτήν ακριβώς την αισθητήρια διάκριση της μείωσης του ημερησίου φωτός και την αύξηση του σκότους.
Μέσα από ένα φυσικό φαινόμενο, αρχίζει να ξετυλίγεται σε κάθε επίπεδο, η αντίληψη για την κατανόηση, τη νοηματοδότηση της Ζωής. Είτε Θεολογικά, είτε Φιλοσοφικά, είτε Επιστημονικά.
Είναι μία φυσική διαδικασία, παράγει φυσικά αποτελέσματα στις κοινωνίες που έχουν μία φυσιοκρατική αντίληψη για τη ζωή.

Είναι έτσι για όλους; Όχι.
Σήμερα, που για την ώρα κυριαρχεί άλλη επιλογή επάνω στις κοινωνίες, μία άλλη κοσμοαντίληψη, περισσότερο Πολιτική και λιγότερο Θεολογική, οι άνθρωποι που βρίσκονται από κάτω της, τους έχει δοθεί μία γραμμή να εορτάζουν τα Χριστούγεννα. Τη γνωστή γέννηση ενός μη αποδεδειγμένα όντως υπαρκτού προσώπου, που προσωπικά μιλώντας μου είναι και πλήρως αδιάφορο αν υπήρξε ή όχι έτσι και αλλιώς.
Με μικρές Μνήμες να πασχίζουν να διαφύγουν από κάθε δυνατή τρυπούλα στον ψυχισμό των Ευρωπαίων, εδώ και αρκετά χρόνια, πασχίζουν μέσω είτε συγκρητισμού, είτε με εργαλεία από τη Συμβολιστική, είτε μέσω της αθειστικής άρνησης, να επαναφέρουν σε μία άλλη τροχιά τις Εθνικές επιλογές τους και ταυτίσεις τους.
Φυσικά, όλα αυτά, είναι ημιτελή και τελικώς παρωχημένα. Δίχως να σπάσεις αυγά δεν έχει ομελέτα όπως λέμε. Αν δεν κατανοήσουν οι άνθρωποι το αυτό καθεαυτό πρόβλημα του τι ακριβώς τους έχει δοθεί να εορτάζουν, σε ποια επιλογή είναι κλειδωμένοι, και τελικώς, αν δεν επιλέξουν οι ίδιοι, ανοιχτά και τίμια να συγκρουστούν με αυτό το ξένο καθεστώς σκέψης, οποιοδήποτε άλλο μέσο θα είναι άχρηστο και απλώς θα δημιουργεί συρίγγιο στον ήδη μεγάλο λαβύρινθο διαφυγής.
  
Έχω την μεγάλη ευλογία της Τύχης, να εργάζομαι σε ένα περιβάλλον, όπου συναντώ καθημερινά πολλούς ανθρώπους, κάθε ηλικίας, τρόπου σκέψης, γνωσιακού επιπέδου, και από κάθε κοινωνική θέση.
Φυσικά, και αρκετοί είναι αυτοί που γνωρίζουν τις πεποιθήσεις μου, τις επιλογές μου και τον Οίκο του Θύρσου ακόμη.
Μαζί με την ευλογία της Τύχης για την εργασία μου, έχω και το επιπλέον δώρο, η απόλυτη πλειοψηφία όσων επισκεπτών με Τιμούν με την εμπιστοσύνη τους ώστε να παρεμβαίνω στην εικόνα τους, να είναι αυτό που με πολύ απλά λόγια χαρακτηρίζουμε καλοί άνθρωποι.
Καλοπροαίρετοι, και με προθέσεις απλώς να ζήσουν δίχως να επιθυμούν να βλάψουν ή να επιβληθούν στον διπλανό τους. Άλλοι με περισσότερη κατανόηση για το διαφορετικό ή το Εθνικό, άλλοι με λιγότερη.
Όπως κάθε φορά, έτσι και αυτές τις ημέρες, αυτοί που δεν έχουν καταλάβει τις πεποιθήσεις μου, με ρωτούσαν αν θα κάνω εορτές με τους δικούς μου, αν θα προλάβω να ξεκουραστώ, και φεύγοντας μου ευχόντουσαν καλόκαρδα «καλά χριστούγεννα, με Υγεία». Όσοι γνωρίζουν ή απλώς έχουν καταλάβει αλλά δεν με έχουν ρωτήσει ποτέ κάτι, είτε μου έλεγαν, πάλι πολύ καλοπροαίρετα «καλές γιορτές», είτε ακόμη, μου ευχήθηκαν «Καλό Χειμερινό Ηλιοστάσιο» χαρίζοντάς μου και ένα πονηρό χαμογελάκι να το θυμάμαι.


Γιατί τα αναφέρω τα πιο πάνω; Μα για πολλούς λόγους. Καταρχήν, σε αντίθεση με τον όχλο των «ελληνοέτσι» που μισούν ακόμη και τον καθρέφτη τους, οι συμπολίτες μας, αυτοί που πλέον στην αγνωσία τους, ή έχουν κάνει τελεσίδικα τις επιλογές τους και δεν ενδιαφέρονται να πολυαναρωτηθούν, για κάτι άλλο, για όποιους λόγους, μας αποδεικνύουν εμπράκτως, ότι το βασικότερο συστατικό συνύπαρξης και αλληλοεπιδράσεως, είναι οι καλές προθέσεις.  Δηλαδή αυτό που έχει πάει στα τσακίδια ανεπιστρεπτί στον «χώρο» των «πρέπειναλέγονταιόλοισκετοέλληνες-όχιδωδεκαθειστέςείναιτομόνοσωστό-θέλωναείμαιπαράγοντας-αςκάνουμεδιαγωνισμόφωτογραφίας-ξέρωαπέξωόλητηνγραμματείαεσύτιξέρεις;»
Εμείς, οι Εθνικοί, το επίκεντρο, της ολομέτωπης επίθεσης που δεχόμαστε από, φαινομενικά μόνον (ξέρουν αυτοί), διαφορετικές διευθύνσεις των άνωθεν προσδιορισθέντων, για τον Εορτασμό του Χειμερινού Ηλιοστασίου/Τριεσπέρου, καλό είναι, να μην πολύ-χάνουμε και τον χρόνο μας, αυτόν τον τόσο πολύτιμο για τον Αγώνα της Απελευθέρωσής της Πατρίδος μας, για να απαντούμε στο ανάπηρο μίσος.

Αξίζει να προσφέρουμε, με τις ίδιες καλές προθέσεις που μπορεί να συναντούμε, μερικά επιχειρήματα, και πληροφορίες, συμβάλλοντας στις προσπάθειες του Όλου.
Έτσι και τώρα, στο παρόν κείμενο, μία πολύ καλή πληροφόρηση, για κάθε καλοπροαίρετο συμπολίτη μας, που αναρωτιέται, τι είναι τέλος πάντων τα «χριστούγεννα» στην εποχή του marketing, του διαδικτύου, των τηλεσκοπίων και των δορυφόρων, και γιατί η Εξουσία που δεν διστάζει να αφαιρεί ζωές παιδιών, επιμένει να μας εγκλωβίζει κάτω από αυτό τον εορτασμό.
Είναι μόνον το χρήμα; Είναι μία πεποίθηση για ένα μωρό στον στάβλο που αγγίζει τις ψυχές των δολοφόνων άλλων παιδιών αποκλειστικά αυτές τις ημέρες κάθε χρόνο;
Μία πολύ καλή απάντηση σε αυτά και άλλα πολλά, στο άρθρο που έγγραψε ο Εβραίος Βλαντιμιρ Μιντκοφ και δημοσιεύτηκε στην Jerusalem Post.
Το παραθέτω, σε δική μου μετάφραση, δίχως άλλον σχολιασμό πέραν από τον τονισμό συγκεκριμένων σημείων για ευνόητους λόγους.
Σε κάθε καλοπροαίρετο, Καλές Γιορτές. Σε κάθε Ευπατρίδη, Καλόν Αγώνα και γρήγορα η Απελευθέρωση των Εθνών. Προς κάθε μίζερη μύγα τριγύρω, ξου και ξύδι.




Δημοσιευμένο στην Jerusalem Post
 Από τον Βλάντιμιρ Μίντκοφ: 
Η Ραββινεία  της Ιερουσαλήμ ζήτησε από τα ξενοδοχεία στην πόλη να μην ανεγείρουν χριστουγεννιάτικα δέντρα ή φιλοξενήσουν εκδηλώσεις για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, σύμφωνα με μια επιστολή που απευθύνεται σε διευθυντές ξενοδοχείων και υπογράφεται από τους δύο επικεφαλής ραββίνους της Ιερουσαλήμ. Η επιστολή ανέφερε: « Καθώς ολοκληρώνεται το κοσμικό έτος, θέλουμε να σας υπενθυμίσουμε ότι η ανέγερση ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου σε ένα ξενοδοχείο αντιβαίνει την halacha [εβραϊκό νόμο] και ότι, ως εκ τούτου, είναι σαφές ότι δεν πρέπει κανείς να στήσει [ένα δέντρο] σε ένα ξενοδοχείο».

Δεν είμαι ειδικός στη Halacha και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αμφισβητήσει αυτή την ετυμηγορία του Ραββινείου της Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, είμαι εμπειρογνώμονας στην εβραϊκή κοινή λογική που μου λέει ότι η Ραββινεία  κάνει λάθος. Οι Εβραίοι πρέπει να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, αλλά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο - όχι όπως οι Χριστιανοί το κάνουν.

 

Οι Εβραίοι πρέπει να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, όχι ως τα γενέθλια του Υιού του Θεού ή την άφιξη του αναμενόμενου Μεσσία.
Οι Εβραίοι πρέπει να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, όχι όπως οι ιεραπόστολοι ή οι Εβραίοι για τον Ιησού κάνουν - δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε την αποστολή του Θεού μας για τους Εκλεκτούς.
Οι Εβραίοι πρέπει να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, όχι όπως οι άθεοι κάνουν - δεν προδίδουμε τον Ιουδαϊσμό και το μοναδικό του ηθικό τρόπο ζωής.

Οι Εβραίοι πρέπει να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, συμφώνως με το ότι οι Εκλεκτοί από τον Θεό με την αποστολή τους να βοηθήσουν τους άλλους, οι οποίοι κατά τους χρόνους του ραβίνου Joshua ο οποίος έγινε ο Ιησούς Χριστός στα μυαλά των Παγανιστών της εποχής, εκπληρώνοντας την αποστολή τους, να προσηλυτίσουν τους Παγανιστές στην από την Τορά καθοδηγούμενους Χριστιανούς .
 Επειδή είναι απαγορευμένο για τους Εβραίους να προσηλυτίσουν στον ιουδαϊσμό αυτούς που γενετικά είναι έξω από την εβραϊκή φυλή, ο μόνος τρόπος για να κάνεις τους μη Εβραίους να ακολουθήσουν  την Τορά, ήταν η δημιουργία μίας  νέας θρησκείας καθοδηγούμενης από την Τορά.
Και ο ραβίνος Ιησούς  ο οποίος έγινε ο Ιησούς Χριστός στα μυαλά των Παγανιστών της  εποχής εκείνης, το κατάφερε, και εμείς οι Εβραίοι πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για τις προσπάθειές του να εκπληρώσει την Εβραϊκή αποστολή των Εκλεκτών.

 
Από ένα χριστιανικό κήρυγμα:
Μάρκος 9: 5 « Και ο Πέτρος απάντησε και είπε στον Ιησού, «ραβίνε, είναι καλό για εμάς να είμαστε εδώ? Και αφήστε μας να κάνουμε τρεις σκηνές, μία για σένα, και μία για τον Μωυσή και μια για τον Ηλία».
Ο Πέτρος ονομάζει τον Ιησού «ραβίνο» επειδή ήταν ένας Εβραίος ραβίνος. Πολλοί Χριστιανοί δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Έχετε δει ποτέ το αυτοκόλλητο σε προφυλακτήρα, "Το αφεντικό μου είναι  εβραίος ξυλουργός"; Πόσο ακριβές είναι αυτό;
Ο Ιησούς δεν ήταν ένας ξυλουργός, αλλά έκανε την εργασία με τον πατέρα του ως Τεχνίτης (σ.τ.μ. Τέκτων). Αλλά αυτό που θέλω να καταλάβουμε, είναι ότι ο Ιησούς ήταν ένας Εβραίος ραβίνος.
Δεν πέρασε την ενήλικη ζωή του χτίζοντας σπίτια, αλλά δημιουργώντας πολίτες για το Βασίλειο.
 Ο Ιησούς έδρασε τον πρώτο αιώνα στο Ισραήλ ως ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν ένας Εβραίος ραβίνος. Αν θέλετε να καταλάβετε τον Ιησού και τη διδασκαλία Του, πρέπει να καταλάβετε κάτι από τους εβραίους ραβίνους.
 
Αν ορισμένοι χριστιανικοί ιεροκήρυκες αναγνωρίζουν τον ιστορικό ρόλο του Ιησού ως εβραίου Ραβίνου ο οποίος βοήθησε τους Παγανιστές να μεταστραφούν στην ηθική της Τορά και του ενός θεού, γιατί εμείς οι Εβραίοι δεν μπορούμε να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα ακριβώς γι 'αυτό;
 Εμείς οι Εβραίοι πρέπει να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα - όχι όπως οι Χριστιανοί κάνουν, αλλά μάλλον με τον δικό μας μοναδικό εβραϊκό τρόπο για να ενισχυθεί η Εβραικότητά  μας ως πνευματικό θεμέλιο μας στον σύγχρονο ιουδαιο-χριστιανικό πολιτισμό που δημιουργήθηκε με την ηθική της
Τορά / Αγίας Γραφής.

Από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης:
Στο ετήσιο μήνυμά του τα Χριστούγεννα, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου σημείωσε τους κοινούς δεσμούς που οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί μοιράζονται, καθώς και την ακμάζουσα χριστιανική κοινότητα στο Ισραήλ.
"Για όλους τους χριστιανούς μας φίλους σε όλο τον κόσμο, Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το Νέο Έτος", είπε ο Νετανιάχου σε ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα την Πέμπτη από την αυλή της Διεθνούς Χριστιανικής Πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ (ICEJ), μίας από τις παγκοσμίως μεγαλύτερες φιλο-Ισραηλιτικές χριστιανικές οργανώσεις με παραρτήματα σε πάνω από 85 έθνη και  υποστηρικτές σε 160 χώρες σε όλο τον κόσμο.

Ο Νετανιάχου πρόσθεσε ότι είναι «υπερήφανος» για τις σχέσειςς του Ισραήλ με τη χριστιανική κοινότητα και "το δεσμό μαζί σας, διότι όλοι γνωρίζουμε ότι αυτή η γη του Ισραήλ είναι η γη της κοινής μας κληρονομιάς. Άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητας, άλλαξε τον πολιτισμό.




Το πρωτότυπο δημοσιευμένο άρθρο μπορείτε να το βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο στην Αγγλική γλώσσα:

http://www.jpost.com/Blogs/Intellectual-Judaism/The-Jews-should-celebrate-Christmas-as-a-Torah-victory-over-paganism-476358

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Βασιλέως Ηλίου Δόξα - Glory to the Invincible Father

Ο Οίκος μας, στην Σύναξη του Χειμώνα, δίπλα από τον Ιερό Ναό του Θεού Ποσειδώνος, εόρτασε την Βασιλεία του Πατέρα Ηλίου, παρουσία των εν Αθήναις Μελών του, τον προεδρεύοντα της Σλοβενικής Εθνικής Θρησκείας, και αφοσιωμένων αγαπημένων φίλων.
Το δριμύ ψύχος, η βροχόπτωση, το χαλάζι, οι πολλές έκτακτες αντιξοότητες και ο εργασιακός φόρτος, κράτησαν πολλούς Αδελφούς και Αδελφές μακριά μας, όμως η Σύναξη του Οίκου και ο Εορτασμός του Τριεσπέρου, πραγματοποιήθηκε και σε αυτόν τον Κύκλο.   
Χρόνια Πολλά, Χρόνια Καλά, με Υγεία και Δύναμη Ατόφια προς τους Πολεμιστές και τις Πολεμίστριες, Αδελφούς και Αδελφές των Εθνών!
Χρόνια Πολλά με Νίκες και Δύναμη στον Επίσημο Φορέα της Ελληνικής Θρησκείας, το ΥΣΕΕ,
και Υγεία.
Ευχές και Χαιρετισμούς, απευθύνουμε και στους αγαπητούς μας Συντρόφους του Odinic Rite
Ο Πατέρας είναι Ανίκητος!
Δόξα στον Ανίκητο Ήλιο
Στον Πανέμορφο Μπάλντουρ!
Ζώη και Υγεία στις Καρδιές των Εθνικών

Οίκος Ελλήνων Εθνικών - Θύρσος










Our House, on the Winter Gathering, next to the Sacred Temple of the God Poseidon, has Celebrated the Kingship of Father Helios, amongst Athenian Members and beloved friends.
The harsh weather conditions, many unfortunate incidents, and the hard working schedules, kept many of our Sisters and Brothers away from out Gathering, but, nothing stopped us to Celebrate Triesperon/ Yule- Solstice and our Gathering was again successful and Bright.
Happy Yule! Wishes sent, for many years of Joy, Health, Pure Strength, for the Warriors, our Sisters and Brothers of the Nations.
Wishes to the Official Organization of the Hellenic Ethnic Religion, YSEE, for Years of Victories and Strength.
Special Wishes to the Sisters and Brothers Comrades of the Odinic Rite Family!

Our Father is Invincible!
Hail and Glory to the Sun!
To the Beautiful God Baldur!
Life and Health on the hearts of the Ethnikoi!
Faith, Folk, Family!

House of Ethnikoi Hellenes - Thyrsos

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Ο Ήλιος Δύει στο βαθύ Σκοτάδι της Σιωπής.



Τα Μέλη του Οίκου του Θύρσου αποσύρονται για την προετοιμασία της Ιεροπραξίας του Χειμερινού Ηλιοστασίου.
Ηχούμε το Κέρας μία τελευταία φορά για τα Μέλη και τους Φίλους όπως σπεύσουν με τους Αδελφούς και τις Αδελφές τους.






Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Μικρά Διονύσια - Minor Dionysia

 Οδεύοντας προς το Ηλιοστάσιο, ο Οίκος μας, σε Κλειστή Σύναξη του Πυρήνα του,
εόρτασε την Κυριακή 11 του μηνός τα Μικρά Διονύσια, με Καθαρτήριες Πράξεις
όπως κάθε χρόνο την ίδια περίοδο.
Ο εορτασμός, έλαβε χώρα στην Αθήνα, στην έδρα του Οίκου μας, παρουσία και
συμμετοχής, του Ιερέως επικεφαλής της Εθνικής Σλοβένικης Θρησκείας,
για την από κοινού προετοιμασία μας για τη Χειμερινή Τροπή.

Οίκος Ελλήνων Εθνικών Θύρσος
Χαίρετε Αθάνατοι Θεοί, Αιέν Εόντες!

                                                               .........................................
  
Heading towards the Solstice, our Oikos, in Restricted Assembly of the HeadCore,
celebrated on Sunday the 11th,  the Minor Dionysia, with Purgatory Acts,
as we do on every year the very same period.
The celebration took place in Athens Hellas, at the headquarters of our Oikos, by the presence
and participation of Head Priest of the Ethnic Slovenian Religion,
for our common preparation for the Winter Commission.
Oikos of Ethnikoi Hellenes
“Thyrsos”
Hail thee Immortals Gods, Glory Eternal!

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

We are One

Η θεμελιώδης διαφορά, στην έννοια μίας «άνωθεν και έξωθεν σωτηρίας» του σύγχρονου κόσμου
και μίας συμμετοχικής απελευθέρωσης, του Παραδοσιακού Ανθρώπου, όπως εκφράζεται ακόμη και στην ποίηση, εντοπίζεται στο Τίμημα και το Ζητούμενο.
Το ατομικό και δύστροπο «εγώ», απέναντι στο υπεύθυνο και ολόκληρο «εμείς».

Για τις Πατρίδες της Ευρώπης, σύντομα θα ηχήσει ξανά το Βούκινο της Ευθύνης.

"Παιδιά όλων των σκλάβων
Ενωμένοι και Υπερήφανοι
Εγερθείτε από το σκοτάδι και τον πόνο
Ένα άρμα από Κεραυνό και Χρυσό
θα έλθει ηχηρό
και ένας πολεμιστής του Κεραυνού και της Βροχής

Με μαλλιά λευκά όπως το χιόνι
Ατσάλινη Σφύρα
Να σας απελευθερώσει από τις αλυσίδες

Και να σας οδηγήσει όλους
εκεί που τα άλογα τρέχουν ελεύθερα
και οι Ψυχές των Αρχαίων Βασιλεύουν
."





The fundamental difference in the concept of a "from above and outside salvation" of the modern world
and a participatory liberty of the Traditional Man, as expressed even in poetry, is located in Price to pay and the Cause to fight about.
The individual and surly "I", towards the responsible and the whole of 'us'.

For Europe’s Homelands will soon sound the Conch of Responsibility again.


"Children
of all slaves
Unite and proud
Rise out of darkness and pain
A chariot of thunder and gold
Will come loud
And a warrior of thunder and rain
With hair as white as snow
Hammer of steel To set you free of your chainsAnd to lead you all
Where horses run free
And the souls of the ancient ones reign"


Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Γενέθλια Ημέρα Αυτοκράτορα Ιουλιανού - Birthday of Emperor Julian

6η Νοεμβρίου
Ο Οίκος μας, Τιμά τον Δοξασμένο Ηγέτη του στη Γενέθλια ημέρα του.
Τον Αυτοκράτορα Φλάβιο Κλαύδιο Ιουλιανό.
Ο Αγώνας του, υπήρξε ένδοξος, τα επιτεύγματά του συνεχίζουν να αποδίδουν καρπούς, ενάντια σε κάθε αντιξοότητα.
Εμείς, οι στρατιώτες του, κρατούμε τη Φλόγα Αναμμένη.

6th of November.
Our House is Honoring the Birthday of our Honored Leader,
Emperor Flavius Claudius Julianus.
His struggle has been Glorious, his achievements continue to prosper, against all odds.
We, his soldiers, are Holding the Flame Ablaze.
|



Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Αριθμός Ανακοίνωσης: 029: 05/11/ "2016" Αθήνα, Πόλη σε συνθήκες Πολιτισμικής πολιορκίας

Ο Δήμαρχος κάποιων συγκεκριμένων κοινωνικών τμημάτων, αλλά μάλλον όχι των Αθηναίων,
σε μία από τις αραιότατες εμφανίσεις και δηλώσεις του, απέδειξε για μία επιπλέον φορά,
ότι η μόνη του προτεραιότητα, είναι η εξυπηρέτηση πολιτικών που επιθυμούν την μετατροπή της
Αθήνας, από μία πόλη με δεδομένη Ιστορία και Ταυτότητα, σε μία πόλη κοσμοπολίτικου κυκεώνα
στα πρότυπα ίσως της Νέας Υόρκης την οποίαν τόσο εκτιμά και δείχνει να προσομοιώνει στην τακτική του ως Δήμαρχος.

Έχοντας κωφεύσει συνειδητά πολλάκις απέναντι σε οποιοδήποτε αίτημα προστασίας των Λατρευτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων Εθνικών,
ο οποίοι και σε μεγάλους αριθμούς ζουν και δραστηριοποιούνται στα όρια του Δήμου των Αθηναίων, παλεύοντας με κάθε δεδομένη
αντιξοότητα όχι μόνον να ασκήσουν τα συνταγματικά κατοχυρωμένα, υποτίθεται, θρησκευτικά τους δικαιώματα ως Πολίτες, αλλά και να συνεισφέρουν στην βαλλόμενη
Πολιτισμικά πόλη,  ο κύριος Καμίνης, με την αντιστρόφως ανάλογη επίδειξη «ανησυχίας», εγκάλεσε την Πολιτεία να απομακρύνει ακτιβιστές  Έλληνες από το σημείο
που έχουν προσωρινά εγκατασταθεί, προφανώς τυπικά παρανόμως, χωρίς όμως να χάνει την ευκαιρία να τους χαρακτηρίσει πολιτικά “non correct” παίζοντας και λαϊκίζοντας επικίνδυνα χωρίζοντας και αυτός όπως και άλλοι, τους πολίτες σε φρονηματικούς και μη, ώστε να επιταχυνθούν οι εργασίες χτισίματος του Τζαμιού του οποίου η δημιουργία αποτελεί προφανώς και προσωπικό του στοίχημα, με χρήματα όμως που αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να πήγαιναν σε οποιονδήποτε άλλον τομέα ανάγκης για τους Πολίτες, προεξέχοντα αυτόν της Υγείας και της Παιδείας. Φυσικά η προστασία «των νόμων», επικαλείται αποσπασματικώς και μόνον, καθώς οι εκατοντάδες ανοιχτές πληγές της Αθήνας παραμένουν ορθάνοιχτες.
Υπενθυμίζουμε, ότι ειδικά στα χρόνια της άσκησης της Δημαρχίας από τον κ. Καμίνη, η Αθήνα, έχει μετατραπεί σε έναν βρώμικο και μίζερο σκουπιδοτενεκέ.

Σε μία πολύ αιχμηρή σημειολογία, το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου, επί της οδού Ακαδημίας, καθώς και οι πέριξ χώροι, έως και το Πανεπιστήμιο, έχουν
μετατραπεί σε πολυχώρους διακίνησης ναρκωτικών, μία χαρακτηριστική και συμβολικά ισχυρή εικόνα για το επίπεδο του Δήμου.
Το ιστορικό κέντρο, έχει παραδοθεί στη ρυπαρότητα, οι πιο εμπορικοί δρόμοι ερήμωσαν, και μέρα με την ημέρα, γίνεται όλο και πιο αφιλόξενη η συνθήκη διαβίωσης, ίσως εξυπηρετώντας και μελλοντικά real estate «αναπτυξιακά σχέδια».
 Και πάντα υπάρχει μία δικαιολογία εύκαιρη εκ μέρους του Δήμου, ένας άλλος υπαίτιος, για να μην αλλάζει τίποτε. Και αυτά αποτελούν μόνον, την κορυφή του παγόβουνου.

Ο σημερινός δήμαρχος, στηρίζει, και  παραχωρεί την Αθήνα για τα δικαιώματα του οποιουδήποτε εξυπηρετεί μόνον και αποκλειστικώς τις ιδεολογικές
του εμμονές, καθώς και των συνοδοιπόρων του πολιτικών, και κυρίως, φαίνεται ότι στηρίζει, οτιδήποτε θα απομακρύνει την Πόλη μας
από την Πολιτισμική της ταυτότητα, την από αιώνων Ελληνική έστω και επί μακρόν βασανιζόμενη.
 Για αυτούς όλους, η Αθήνα, ίσως πρέπει να είναι ένα μόνιμο χωνευτήρι, ή το καλούπι των Πόλεων του «μέλλοντος». Μία κοσμοπολίτικη παγίδα the «federal way». Ακόμη χειρότερα,
φαίνεται, ότι γκετοποιούνται ολόκληρες συνοικίες, με πρόσωπα αμφίβολης προέλευσης και κυρίως προθέσεων.



Θα έπρεπε λοιπόν να αναρωτηθούν όσο ποτέ έως σήμερα, με τη δέουσα σοβαρότητα, πλέον, οι κάτοικοι αυτής της Πόλης, για το είδος της ζωής που επιθυμούν, και υπενθυμίζουμε το σημαντικότερο ίσως όλων:
Ότι οι διοικούντες, είναι αιρετοί, υπάλληλοι του Πολίτη και όχι «άρχοντες και ιδιοκτήτες φεουδάρχες».
Υπόκεινται δε, σε κάθε είδους δέσμευση με την οποίαν έλαβαν εντολή, και για αυτό είναι διαρκώς έκθετοι για τις αποφάσεις τους.
Και εφόσον αναποτελεσματικοί ή τυχόν υστερόβουλα κινούμενοι από τις ιδεολογικές τους αγκυλώσεις, μπορούν και οφείλουν οι Πολίτες να τους απομακρύνουν.

Τέλος, ας μην επιτρέψει κανείς μας το ύπουλο ρεβανσιστικό παιχνίδι των αποτυχημένων πολιτικών, να θέλουν να χωρίσουν τους Πολίτες σε δηλωσίες φρονημάτων και μη.
Οι διώξεις Ιδεών, με οποιοδήποτε πρόσχημα, είναι η μεγάλη θύρα για την είσοδο σε ολοκληρωτικές κοινωνίες. Το πεδίο ιδεολογικών αντιπαραθέσεων δεν μπορεί να γίνει επιτρεπτό να λάβει χαρακτήρα ιεροεξεταστικής ντιρεκτίβας.

Τα δε παράλληλα παιγνίδια ενός «σαλονάτου» ανθρωπισμού και ανοχής (αν όχι και βοήθειας) στον Ισλαμικό επεκτατισμό, είναι κάτι παραπάνω από επικίνδυνα.
Όσο για τους άστεγους Έλληνες συμπολίτες μας, που δεν υπάρχουν δάκρυα να χυθούν από τις συνεργαζόμενες με το Κράτος ΜΚΟ, τις χάρτινα ανθρωπιστικές και από πού άραγε χρηματοδοτούμενες (;) ας υπενθυμίσουμε εαυτούς, ότι είναι και δική μας ευθύνη να τους βοηθήσουμε όπως μπορούμε.
 
 Οίκος Ελλήνων Εθνικών
Θύρσος.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Recep Tayyip Erdoğan: Persona Non Grata

Από τον Οίκο του Θύρσου:
Μέρες που διανύουμε, όπου οι παραταξιακά φανατισμένοι, επικαλούνται τους Αγώνες άλλων ανθρώπων, διαφορετικά σκεπτόμενων, Πατριωτών, και όχι διεθνιστών, 
και προσπαθούν να υφαρπάξουν το δικό τους Αίμα, πιστώνοντάς το στον λογαριασμό τους, 
ας εκφράσουμε από πλευράς μας, δυο λόγια πιο ουσιαστικά, 
μιας και κανέναν, βεβαιωμένα πλέον, επίδοξο κατακτητή, δεν τον πολεμάς με κόκκινα γαρύφαλλα και δηλώσεις συναδέλφωσης ή κουμπαριές και υπόκυψη στις απαιτήσεις του:

Καθαρά και ολιγόλογα:




Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Επιστολή στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για τις τελευταίες δηλώσεις του / Letter to Turkey's President Erdogan, regarding his latest statements

Η παρακάτω επιστολή μας, εστάλη προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με αφορμή μόνον τις τελευταίες δηλώσεις του που τόσο πρόδηλα προσπαθούν να δικαιολογήσουν την επεκτατική
πολιτική του ιδίου και των υπολοίπων Θεοκρατών της Τουρκίας. Κύριος λόγος της επιστολής μας, είναι να στείλουμε ένα διπλό μήνυμα.
Καταρχήν, προς ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ επιβουλεύεται τη μετατροπή της Ελλάδος σε κάποιου είδους πεδίο βολής συμφερόντων, και εν τέλει σε πολιτισμικό και όχι μόνον σκουπιδότοπο.
Και κατά δεύτερον, ως μήνυμα υπενθύμισης, σε όσους Όρθιους, οι οποίοι δεν έχουμε την παραμικρή πολυτέλεια να μένουμε άπραγοι μπροστά στα σχέδια που εξυφαίνονται
αδιάκοπα ενάντια στον Ελληνισμό.
Όσον αφορά την επιστολή μας, πιστεύουμε ότι θέτουμε το ζήτημα στη διάσταση που θα έπρεπε εκ αρχής να τίθεται ως βάση αναφοράς.
Θεωρούμε το λιγότερο επισφαλές, σε μία συγκυρία όπου η μία συνθήκη μετά την άλλη κλυδωνίζεται, ένας ολόκληρος στρατός εποίκων, τα 3/4 όσων έρχονται με βάρκες στις ακτές μας
και ίσως μόνον το 1/4 όντως πρόσφυγες, μεταφέρεται εσκεμμένα από μία Τουρκία εκβιαστή,  να επικαλείται ο οποιοσδήποτε, συνθήκες που ουδέποτε υπήρξαν
σεβαστές από την Ανατολία.
Έχουμε πολλούς άλλους λόγους να επικαλεστούμε, ως Έλληνες, ως Υπερήφανοι και όχι ταπεινωμένοι.
Και αργά ή γρήγορα, με τον αυθεντικό μας Εθνισμό αποκατεστημένο

O.E.E.Θ.

 
........................................................................................................................................................
«ήθος ανθρώπω δαίμων» 
«η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του»

Ηράκλειτος


Κύριε Πρόεδρε Ερντογάν.

Διαβάσαμε τις δηλώσεις σας, όπως κατεγράφησαν από τον ημερήσιο τύπο που έλαβαν χώρα σε Πανεπιστήμιο όπου φέρει το όνομά σας (…).
"Τα φυσικά σύνορα είναι διαφορετικά από τα σύνορα της καρδιάς μας. Θα πρέπει να τα διαχωρίσουμε.
Εμείς, βέβαια, εκφράζουμε το σεβασμό μας για τα φυσικά σύνορα, αλλά δεν μπορούμε να χαράξουμε σύνορα στην καρδιά μας, ούτε θα το επιτρέψουμε."

Θα θέλαμε να σας δηλώσουμε ότι συμφωνούμε μαζί σας. Πλήρως. Τα σύνορα της καρδιάς, είναι πολύ σημαντικά για να τα αγνοεί κάποιος.
Σύνορα που δημιουργήθηκαν μέσα στους αιώνες από το έργο και τις ζωές Προγόνων. Γραμμές Πολιτισμού. Τεχνών, Επιστημών, Γραμμάτων, έπνεα Έργα από τους Θεούς μας .
Γραμμές ζωής στην Ιστορία αυτοχθόνων. Γραμμές πολύχρωμες, και συνήθως κόκκινες. Του αίματος. Αυτού του αίματος των Προγόνων μας
που χύθηκε βιαίως με το σπαθί από λαούς που το μόνο που γνώριζαν, ήταν η κατάκτηση, η αιματοχυσία, η δολοπλοκία, η πονηριά.
Λαούς που συνολικά τίποτε άλλο δεν τους μένει να εορτάζουν ακόμη και σήμερα, παρά την κατάκτηση μιας Πόλης που την πλημμύρισαν στο αίμα
και την χάρηκαν στη λεηλασία της.
 Σε κομμάτι γης που ούτε γεννήθηκαν επάνω της, ούτε ήλθαν ως φίλοι. Η Εορτή τους, είναι ενός βάρβαρου θριάμβου του σπαθιού να επιτίθεται, και να γκρεμίζει.
Όπως και να έχει λοιπόν σήμερα, ούτε εμείς θα χαράξουμε σύνορα στην καρδιά μας. Οι Τόποι των Προγόνων μας, με ότι απέμεινε από τα Έργα τους, και όσους απέμειναν απόγονους,
με την ίδια έμπνευση από των Θεών μας τη Δόξα, θα διαφυλάξουμε.
Και εμείς βεβαίως, σεβόμαστε, τα όποια φυσικά σύνορα ισχύουν σήμερα.
 Και αυτά, τα όποια έχουμε,  θα τα διαφυλάξουμε ακόμη περισσότερο αν χρειαστεί όπως αρμόζει σε όσους αγαπούν την Πατρίδα τους
τις Αδελφές και τους Αδελφούς μας.
 Και σε αυτό το αίσθημα αγνής Φιλοπατρίας, νομίζουμε ότι μας καταλαβαίνετε.

Για τον Οίκο Ελλήνων Εθνικών "Θύρσος"





Our following letter was sent to Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan on the occasion only the latest statements that so obviously trying to justify expansive
 policy of his own and other Theocracy’s advocators in Turkey. The main reason for our letter is to send a double message.
First, to those conspirers planning on transforming Greece into some kind of power conflict battle fields, and ultimately a cultural  wasteland.
And secondly, as a shouting call to those who still standing, who have not the slightest afford to stay idly before plans concocted
 incessantly against Hellenism.
Regarding our letter, we believe that we have expressed things the way it should be.
We consider the situation less insecure, where one treaty after another adrift, a whole army of settlers,-  3/4 of those who come in boats on our shores have nothing to do with warzones,
 and maybe only ¼ are actually true refugees-, deliberately transferred from Turkey, and by all means the eastern state blackmails Hellas and Europe as well.
We refuse as Hellenes, fighting for the restoration of our authentic civilization, to stay silent to hostile actions of any kind against our land and its people.
H.E.H.T.


 
"A man's character is his fate"
Heraclitus of Ephesus 

Mr. President Erdogan.
We read the recorded by the press statements from the speech you delivered in a University that bears your name (…).

“Our physical boundaries are different from the boundaries of our heart. We should differentiate between them.
We, of course, show respect for physical boundaries; but we cannot draw boundaries to our heart, nor do we allow it”.
We would like to say that we agree with you. Wholeheartedly! The borders of the heart are too important to be ignored.
Borders created through the centuries by the work and the lives of our Ancestors. Cultural Lines of Arts, Science, Literature, Achievements inspired by our Gods.
Lifelines in the History of the indigenous people. Colourful Lines, usually in the shades of red; the colour of blood.
 The blood of our ancestors that was shed violently by the sword of people who knew only things like conquest, bloodshed, intrigue, cunning.
People that have nothing left to celebrate today, but the conquest of a City they flooded by rivers of blood and rejoiced in its looting; in a piece of land they were neither born, nor came as friends.
 Their Feast is a brutal triumph of the sword that attacks and destroys.
In any case, we will not draw boundaries to our hearts, either.
We will preserve the Lands of our Ancestors that still carry the remains of their achievements, and the remaining of their offspring, with the same inspiration deriving from the Glory of our Gods.
And we certainly respect the current physical boundaries.
 In fact, we respect them so much that we plan to further safeguard the ones we have, if necessary, as befits those who love their Fatherland, their Sisters and their Brothers.
 We believe you can totally understand this feeling of pure Patriotism.
For the

House of Ethnikoi Hellenes
Thyrsos

Περιοδικό "Ιδεών Άντρον"

Περιοδικό "Ιδεών Άντρον"
Επίσημη έκδοση της Οργάνωσης "Θύρσος Έλληνες Εθνικοί"